Szkodnik atakuje uprawy polskich rolników. "Powoduje duże straty"
Już nie tylko Lubelszczyzna i Podkarpacie mają problem z szarkiem komośnikiem. Ten niepozorny chrząszcz, dawniej typowy dla południowo-wschodniej Polski, coraz śmielej przesuwa się na północ, zagrażając młodym plantacjom buraka w regionach dotąd bezpiecznych.
Na początku XXI wieku szarek komośnik dla wielu rolników oznaczał problem lokalny i możliwy do ograniczenia. Pierwsze poważne i masowe wystąpienia tego owada odnotowano w południowo-wschodnich powiatach, szczególnie na obszarze Lubelszczyzny w rejonie hrubieszowskim.
To właśnie tam szkodnik po raz pierwszy stał się realnym zagrożeniem dla wschodów buraka i generował straty ekonomiczne, które zaczęto zauważać w statystykach plantatorów. W ciągu kolejnych lat, wraz ze zmianami klimatycznymi i coraz łagodniejszymi zimami, warunki te zaczęły być spełniane także w innych regionach kraju.
Jak informuje Zarząd Lubelskiej Izby Rolniczej (LIR), problem rozprzestrzeniania się szarka komośnika jest już zjawiskiem ogólnokrajowym. Wydano w tej sprawie specjalne oświadczenie.
Pierwsze masowe wystąpienia tego szkodnika miały miejsce w roku 2012 w powiecie hrubieszowskim. Od tego czasu zadomowił się on w całej Polsce i rokrocznie powoduje duże straty, niejednokrotnie zmuszając plantatorów do przesiewania zniszczonych plantacji — czytamy.
Jak przeciwdziałać szarkowi komośnikowi?
Najważniejszym elementem ochrony plantacji przed szarkiem komośnikiem jest regularny monitoring od siewu do wczesnych liści. Przy osiągnięciu progu szkodliwości należy wykonać zabieg chemiczny wieczorem lub nocą, używając preparatów na bazie acetamiprydu lub pyretroidów. Skuteczność zwiększają adiuwanty, a działania uzupełniają zabiegi agrotechniczne, rotacja upraw i usuwanie resztek pożniwnych.
Szarek komośnik (Bothynoderes punctiventris) to niewielki chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych. Dorosłe osobniki żerują na liściach młodych roślin, powodując zgryzanie tkanki i hamowanie wzrostu, natomiast larwy rozwijają się w glebie, podgryzając korzenie, co prowadzi do zamierania roślin i znacznych strat.