Tak bawili się starożytni. Niezwykłe odkrycie polskich naukowców
Polscy archeolodzy dokonali zupełnie nieoczekiwanego odkrycia podczas badań osady z epoki brązu w Omanie. Znalezisko pokazuje, czym w wolnym czasie zajmowali się starożytni ludzie. Okazuje się, że... grali w planszówki!
Wyjątkowe odkrycie polskich archeologów 
Pod koniec grudnia zakończył się kolejny sezon archeologicznych badań terenowych w dolinie Qumayrah w północnym Omanie. Polscy archeolodzy z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW zidentyfikowali tam kolejną wieżę w osadzie z epoki brązu, odkryli ślady wytopu miedzi oraz liczącą 4 tys. lat... planszę do gry.
Przełomowe badania w Omanie
Prace realizowane były w ramach projektu omańsko-polskiego "Rozwój osadnictwa w górach północnego Omanu w epoce brązu i żelaza". Naukowcy badali rozwój i formy osadnictwa w jednym z najsłabiej zbadanych zakątków Omanu: w górskich dolinach północnego pasma Hadżar - dowiadujemy się ze strony PCMA UW.
W bieżącym sezonie głównym obszarem pracy zespołu były osady z fazy Umm an-Nar epoki brązu i II epoki żelaza, położone w pobliżu wsi Ayn Bani Saidah. Badacze odnaleźli tam m.in. dowody na obróbkę miedzi. Według ekspertów świadczy to o tym, że osada uczestniczyła w lukratywnym handlu miedzią, z którego słynął wówczas Oman.
Czytaj także: Przełomowe odkrycie. Płód zachował się przez 2 tys. lat
Plansza do gry sprzed 4 tys. lat
Najbardziej nieoczekiwane odkrycie archeologów nie jest jednak bezpośrednio związane z ekonomią czy pracą. W jednym z pomieszczeń natknięto się na planszę do gry z około 2500–2000 roku p.n.e. Tablica wykonana jest z kamienia i posiada zaznaczone pola i otwory na kubki.
Naukowcy mówią o tym jako o "najbardziej pasjonującym i zupełnie niespodziewanym" znalezisku w ostatnim sezonie badań.
Takie znaleziska są rzadkie, ale kilka przykładów jest znanych z Doliny Indusu, Mezopotamii, a nawet wschodniego basenu Morza Śródziemnego. Najbardziej znanym przykładem planszy do gry opartej na podobnej zasadzie jest ta z grobów z Ur – wyjaśnia archeolog.
Projekt był kierowanego wspólnie przez prof. Piotra Bielińskiego z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW (PCMA UW) oraz dr Sultan al-Bakri, dyrektora generalnego ds. zabytków w Ministerstwie Dziedzictwa i Turystyki (MHT) Sułtanatu Omanu.
