To miejsce pamięta czasy starożytnego Rzymu. Znów można je odwiedzić

• W Rzymie ponownie otwarto obszar archeologiczny niedaleko placu Weneckiego.
• Prace konserwatorskie trwały dwa lata i objęły m.in. kolumny ze skały wulkanicznej.
• Pozostałości świątyni odkryto w 1938 r. podczas poszerzania ulicy.

Ruiny znajdują się w jednej z najbardziej znanych części Rzymu — niedaleko placu Weneckiego i Largo di Torre Argentina. Jak informuje PAP, to miejsce ma także polski akcent. Przy tej samej ulicy znajduje się kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika, odwiedzany przez Polaków mieszkających i podróżujących po Rzymie.

Renowacja starożytnych pozostałości w centrum Rzymu trwała dwa lata. Konserwatorzy zajęli się wzmocnieniem i odnowieniem antycznych pozostałości, w tym wysokich kolumn wykonanych ze skały wulkanicznej. Teren zyskał także nowe oświetlenie, które ma lepiej podkreślać wyjątkowy charakter zabytku i jego historyczną wartość.

Na pozostałości świątyni natrafiono w 1938 r. podczas robót przy poszerzaniu ulicy. Od tego czasu miejsce stało się kolejnym dowodem na to, że pod współczesnym Rzymem wciąż kryją się ślady dawnej potęgi miasta. Dziś antyczne ruiny sąsiadują tu z codziennym miejskim gwarem.

Władze Rzymu zaznaczyły podczas prezentacji efektów renowacji, że to obszar o nadzwyczajnej wartości historycznej. Zwróciły też uwagę na przenikanie się archeologii i historii urbanistyki. Dzięki temu stanowisko uznają za jedno z najważniejszych świadectw przemian okolic Pola Marsowego na przestrzeni wieków.

Budowla powstała najprawdopodobniej między końcem III a początkiem II wieku p.n.e. i była jednym z elementów dawnej zabudowy Pola Marsowego. Jak wskazuje oficjalny portal turystyczny miasta Rzymu, w 80 roku n.e. świątynia ucierpiała podczas wielkiego pożaru, który strawił znaczną część tej części Rzymu za panowania cesarza Tytusa.

Po objęciu władzy Domicjan rozpoczął odbudowę zniszczonych obiektów publicznych i przebudowę okolicy. Świątynia również została wtedy odnowiona i rozbudowana. Na podstawie fragmentu marmurowej mapy Rzymu, znanej jako Forma Urbis, badacze ustalili, że była to monumentalna budowla otoczona kolumnadą, z ośmioma kolumnami od strony fasady oraz schodami prowadzącymi do wnętrza.

Teren wokół świątyni funkcjonował jeszcze przez kolejne stulecia, jednak znaleziona na miejscu moneta Walentyniana III wskazuje, że jej opuszczanie rozpoczęło się około 425 roku n.e. W późniejszym okresie obszar został przekształcony i zabudowany innymi konstrukcjami. Dziś ponownie zachwyca turystów.