Zmarł podczas wyprawy na Antarktydę. Ma grób 14 tys. km od Polski

Włodzimierz Puchalski był wieloletnim agronomem, znanym przyrodnikiem i myśliwym, a także fotografem i twórcą filmów przyrodniczych. Popularne określenie "bezkrwawe łowy" odnosi się właśnie do jego praktyki fotografowania natury. Swoje umiejętności fotograficzne rozwijał pod kierunkiem ojca, Władysława. Jego brat, Roman Puchalski, również był fotografem, a także lekkoatletą i narciarzem, który zmarł w 1941 roku w radzieckim łagrze na Kołymie.

Mimo daltonizmu, Włodzimierz zdobył uznanie jako fotograf i operator filmowy. Uzyskał stopień agronoma na Akademii Rolniczej w Dublanach i współpracował z prof. Witoldem Romerem na Politechnice Lwowskiej w Zakładzie Fotografii. W 1937 roku zdobył Złoty Medal na Międzynarodowej Wystawie Łowieckiej w Berlinie za zdjęcie przedstawiające dzika.

W latach 1937–1939 pracował jako asystent prof. Wodzickiego w Zakładzie Anatomii Zwierząt i Histologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, gdzie opracował metodę wykorzystania filmów w edukacji uniwersyteckiej. Podczas wojny brał udział w kampanii wrześniowej, a później pracował jako leśniczy. Po wojnie, od 1945 roku, był związany z Uniwersytetem Jagiellońskim w Katedrze Genetyki.

Od 1956 roku, pracując w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi, realizował filmy jako operator i reżyser. Był m.in. uczestnikiem wyprawy na Spitsbergen w latach 1956-1957.

Będąc już na emeryturze uczestniczył w III wyprawie organizowanej przez Polską Akademię Nauk na Antarktydę. Realizował wtedy zdjęcia dokumentalne w Polskiej Stacji Badawczej im. Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego, którą otwarto dwa lata wcześniej. Tam niespodziewanie zmarł 19 stycznia 1979 roku w wieku 70 lat i został pochowany w masywie skalnym Pingwinisko. Ryszard Wyrzykowski z Wytwórni Filmów Oświatowych zrealizował wtedy krótki materiał filmowy, dokumentujący przebieg pogrzebu. Grób Włodzimierza Puchalskiego został wpisany na listę obiektów historycznych Antarktyki pod numerem 51 (HSH No.51). Zdjęcia i materiały wykonane przez Puchalskiego służyły jeszcze filmowcom do 1990 roku.