Złośliwy, ale rosnący bardzo powoli. Tak daje o sobie znać rak trzustki
Skóra bywa ekranem, na którym wyświetlają się pierwsze oznaki choroby. Tak bywa w przypadku pojawienia się rumienia wędrującego. O czym świadczy jego obecność?
Czym jest rumień wędrujący?
Rumień wędrujący to zjawisko skórne, które charakteryzuje się powolnym, pierścieniowym rozprzestrzenianiem się rumienia z jego centralnego punktu.
Najczęściej kojarzony jest z boreliozą (chorobą przenoszoną przez kleszcze), może jednak występować również w kontekście innych stanów chorobowych, w tym nowotworów.
Rumień wędrujący a nowotwór trzustki
Zjawisko rumienia wędrującego występuje w kontekście glukagonomy – bardzo rzadko występującego guza hormonalnie czynnego wywodzącego się z komórek alfa trzustki i wydzielającego glukagon (czyli hormon odpowiadający za prawidłowe stężenie glukozy we krwi w stanie głodu). To nowotwór złośliwy, ale rosnący bardzo powoli.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Najpewniejszy objaw boreliozy. Pojawia się nawet 30 dni po ukąszeniu przez kleszcza
Nadmiar glukagonu w krwiobiegu manifestuje się m.in. poprzez niekontrolowane podwyższanie stężenia glukozy we krwi oraz obecność rumienia wędrującego, który może pojawiać się, goić i po kilkunastu dniach znowu pojawiać.
Inne objawy nowotworu trzustki
Choć późna wykrywalność raka trzustki wynika z tego, że jest to nowotwór, który długo nie daje o sobie znać, to aż u 75 proc. pacjentów (na wczesnym etapie choroby) zaobserwowano przewlekłe zmęczenie, złe samopoczucie oraz swędzenie skóry.
Jego objawy mogą również obejmować utratę apetytu, utratę masy ciała bez wyraźnej przyczyny, żółtaczkę, bóle brzucha lub pleców, nudności, zaburzenia trawienia oraz zmiana rytmu wypróżniania się idąca w parze ze zmianą wyglądu stolca i moczu.
W przypadku nowotworu trzustki może się okazać, że stolec jest "blady" i gliniasty, a mocz ciemny.
Diagnoza i znaczenie wczesnego wykrycia
Diagnoza nowotworu trzustki jest często trudna ze względu na brak specyficznych objawów we wczesnych stadiach choroby. Stosuje się różne metody diagnostyczne, takie jak badania obrazowe (USG, CT, MRI), biopsję czy marker CA 19-9.
Należy przy tym pamiętać, że im szybsza diagnoza, tym większe szanse na skuteczne leczenie.
